 Marianne v Munster
 Willem Brethouwer
 Wim Croes
 Harry Starren
Marianne van Munster
Mijn persoonlijke visie en strategie passen bij de organisatie waar ik werk. Dát werkt! Het maakt dat ik vanuit m'n kracht & authenticiteit een bijdrage kan leveren aan de strategie van de organisatie. Innovatie, ondernemerschap en creativiteit staan daarbij centraal. Hoe ik naar de toekomst kijk?
Vanuit mijn favoriete bril “overal zijn kansen, de kunst is om ze te benutten!"
Marianne van Munster, business developer/programmamaker
Telefoon: 06-42544185
E-mail: m.vanmunster@baakblue.nl.
Of lees meer op mijn persoonlijke weblog: www.mariannevanmunster.blogspot.com  Willem Brethouwer
Co-founder, directeur MarketResponse (Research & Consultancy) te Leusden (sinds 1985).
Gedreven door wat consumenten motiveert heeft Willem zich ontwikkeld als marketeer/onderzoeker met een brede kijk op mensen, merken en markten. Is specialist in positioneringsonderzoek en personal branding. Dit laatste brengt hij ondermeer in praktijk bij De Baak als trainer in het programma “De Nieuwe Manager”. Is gefascineerd door wat mensen drijft, en probeert dat in begrijpelijke concepten helder te maken op terreinen van mens en maatschappij, organisatie en ontwikkeling, werken en waarden en identiteit en imago.
 Wim Croes
Wim is organisatieadviseur en interim-manager en vervult opdrachten die vooral zijn gericht op directie en raad van bestuurfuncties.
Zijn specialiteit is begeleiding van strategische issues die gericht zijn op meerwaardecreatie en duurzaamheid. Deze opdrachten worden uitgevoerd in de gezondheidszorg, woningcorporaties en publieke sector.
Inspirerend leiderschap is een thema dat Wim bij veranderingen van binnenuit de organisatie koppelt aan management development in combinatie met verandermanagement.
Naast zijn Nederlandse activiteiten houdt Wim zich ook bezig met internationale samenwerkingsprojecten met name in Spanje en Zuid-Amerika.
Sinds 2008 is Wim geassocieerd aan Brederijn
 Harry Starren
Algemeen directeur de Baak, managementcentrum VNO-NCW
|
.... Met andere woorden? Met andere ogen zul je bedoelen! Want dát is de naam van deze weblog en geeft direct weer wat baakblue voor ogen heeft. Samen kijken en praten over visie en strategie. Om te komen tot een vernieuwde blik, een andere kijk op de werkelijkheid. Ons verzamelen rondom organisatie én persoonlijke vraagstukken die gaan over visie, over strategie. En laten dát nu container begrippen zijn waar we iets of niets mee kunnen ..... dus praten we samen waarschijnlijk ook over innovatie, leiderschap en ondernemerschap. Deel je ook eens wat jou bezighoudt? Ben je in staat om te kijken én te zien? Leren we van elkaar!
Weblog artikelen over 'Inspiratie'
Sure we can
maandag 6 april 2009 door Willem Brethouwer
Vandaag 1 april, staat TNT prominent in de krant met een advertentie die de nieuwkomers op de postmarkt verwelkomt, onderstreept met de slogan “Sure we can”. Gelanceerd vorig najaar maar tot op heden niet echt opgevallen. Maar vandaag is het de dag dat de liberalisering echt van start gaat en concurrenten als SANDD en SelektMail de vrije markt op mogen. Ik heb de advertentie aandachtig zitten lezen en dacht bij mezelf, voor wie zou die advertentie nu bedoeld zijn? Voor de concurrentie? Voor de miljoenen Nederlandse klanten? Voor de medewerkers? Of misschien wel voor de politiek, immers zij hebben een groot stempel gedrukt, met Heemskerk voorop, op de nu eindelijk ontstane vrije markt. We zien een levensgrote bruine labrador in beeld, met iets in z’n bek wat op een Ikea theedoek moest lijken. Nu heb ik zelf twee honden die me af en toe met dezelfde meewarige blik aan kijken, waarbij mijn retriever vol verwachting een stok in zijn bek houdt en laat blijken dat ie ‘m niet wil afstaan en in zijn mand blijft liggen. Daarnaast heb ik een duitse herder, die speels, ongedurig en ongecompliceerd blaft, aandacht trekt en waakzaam en actief is. Ik heb sympathie voor honden omdat ze zo aaibaar zijn. Maar of de labrador nu de goede visual bij de inhoud van de tekst vormt, vraag ik mij af.
Wat TNT ons eigenlijk wil zeggen, is dat post bezorgen toch wel een specialiteit is. Het is een bijzonderheid om dagelijks op het juiste adres post te bezorgen. Net zoals het een specialiteit is om automatisch de post mee te laten verhuizen, mocht je in deze barre tijd al verhuizen. Wat TNT mij eigenlijk wil zeggen is, dat er maar 1 TNT is. Eén die het ambacht van post tot in de finesses beheerst. En dat vraagt om bevestiging, sure.
Wat ik TNT zou willen zeggen, is dat ze blij mogen zijn met een paar nieuwe speelkameraden op het postspeelveld. Speelkameraden die de woorden slim, snel, speciaal en simpel tot kerndaden hebben verheven. Die al 10 jaar geleden ‘in het gat’ sprongen zoals marketeers met visie doen. Die het lef hadden een oude conventie van “6 x per week post” ter discussie durfden te stellen. Die het nieuwe werken (flexibel, stuksloon en eigen baas) toen al inhoud gaven, en die spelregels herschreven. Die een soort duitse herder mentaliteit en karakter etaleerden en de strijd binnen spelregels aangingen. Die speelkameraden die er voor hebben gezorgd dat de TNT labrador uit zijn mand kwam, de poten ging strekken, de poetslap in zijn bek nam en ging poseren voor de fotograaf. Jammer dat de labrador nog niet wil spelen en het spel verder helpt ontwikkelen. Sure, hij apporteert als je een stok weggooit en hij doet wat je zegt. If you want loyalty, buy a dog. Hij kwispelt altijd. Maar met zo’n boodschap raak je geen concurrent. Hooguit bevestig je je medewerkers ermee. Met zo’n boodschap blijf je niet op voorsprong. Nee, daar is iets anders voor nodig. Het wachten is nu op de reactie van SANDD. Ik adviseer SANDD een woordgrap, net als SANDD (Sort AND Deliver) al is. We’re Dare vind ik wel leuk klinken: We zijn er! TNT kom je buiten spelen?
Ja maar...
maandag 23 maart 2009 door Wim Croes
Al eerder heb ik in deze column iets gezegd over moed, creativiteit en lef.Het is alom bekend dat we wereldwijd in een economische winter verkeren. Een periode die, ook voor de langere termijn om creatieve oplossingen vraagt waar moed en lef voor nodig is. Open staan voor ideeën hoe belachelijk en onhaalbaar die vaak ook lijken is juist nu in deze tijd een absolute must. Hier hoort geen Ja maar bij!
U kent ze wel die mensen die bij elk idee direct al weer de schaduwzijde zien. Ook al eerder hield ik een pleidooi voor de kreet “streef naar het belachelijke en bereik het onmogelijke”.
In deze periode zit heel Nederland op het kabinet te wachten wanneer het met oplossingen komt voor de crisis waarin wij economisch momenteel verkeren. Bij Ja maar hoort ook vooral kijken naar een ander, in dit geval naar de overheid. Moet gezegd in dergelijke tijden mag daar ook naar gekeken worden maar het ontslaat niemand om zelf een fiks beroep te doen op zijn of haar eigen oplossend vermogen.
Vanmorgen las ik in de krant dat het een hopeloze zaak is om te denken dat medewerkers die er nu links en rechts bij bedrijven uitvliegen omgeschoold te krijgen voor andere sectoren waar momenteel nog wel een grote vraag om arbeidspotentieel is.
Er komen oplossingen maar gelijk is het gejamaar niet van de lucht. Dit artikel ging over de zorgsector, inderdaad een sector die al vele jaren zit te springen om personeel. Maar ook een sector die sterk is in jamaren en ook de oplossingen zoeken bij de ander. Is het vaak het geld dat ontbreekt nu wordt bedacht dat het personeel dat beschikbaar komt niet geschikt is voor de zorg.
Letterlijk werd gesteld dat er grote twijfels bestaan of een arbeider afkomstig uit de staalindustrie wel voldoende inlevend vermogen heeft om te werken in de zorg. Alsof opeens inlevend vermogen exclusief is voorbehouden aan medewerkers in de zorg. Hoezo, hebben staalboeren geen kinderen, geen vaders en moeders!?
Natuurlijk zal een groot deel niet geschikt zijn voor het wassen van billen. Hoewel ik er wel vertederende beelden bij krijg om de grote handen van een voormalige staalarbeider liefdevol de washand te zien hanteren. Maar serieus het zou de sector wellicht goed doen om eens wat oplossend vermogen uit andere sectoren toe te laten. Niet zo lang geleden zette ik zelf een oud medewerker van een busmaatschappij in om een logistiek systeem te bedenken voor de thuiszorg. Onder de gedachte de juiste bus op de juiste halte in de juiste straat kan niet veel ingewikkelder zijn dan de juiste verzorgende bij de juiste cliënt in de juiste straat, o ja en ook liefst op tijd. Veel gejamaar met argumenten over kwaliteit e.d. of een buschauffeur niet over uitstekende kwaliteiten dient te beschikken om iedereen weer veilig op de plek van bestemming te laten arriveren. Misschien is het besturen van een bus wel meer verantwoordelijk werk dan het besturen van een zorginstelling denk ik wel eens als inderdaad bestuurder van een zorginstelling. Natuurlijk moet op kwaliteit getoetst worden en is lang niet iedereen geschikt voor het moeilijke maar mooie werk in de zorg. Maar tegelijker tijd moeten we in deze tijden van kansen niet te snel ja maar roepen en lef, moed en creativiteit tonen.
Deze crisis kan ons veel leren blijkt of zoals de bioloog T.H. Huxley mooi verwoordde: Ga voor de feiten zitten als een klein kind, wees bereid elk vooropgezet idee los te laten; volg nederig waarheen de natuur je ook leidt, of je zult niets leren.
Mijn goeie geld
maandag 2 februari 2009 door Willem Brethouwer
In de turbulentie van de afgelopen maanden is de Triodos bank flink reclame aan het maken voor zichzelf onder het motto ‘mijn geld gaat goed’! Ik vind het wel mooi gevonden en het is mede dankzij die fantastische Google maps applicatie dat je echt kunt zien wie de klanten van Triodos zijn en waar ze zitten.
Zou de bank toestemming hebben gevraagd aan al die klanten? Ik ben daar wel benieuwd naar, want de keerzijde van transparantie zoals Triodos die claimt is natuurlijk ook dat je ongewenst bezoek, telefoon, contact kunt krijgen van bijvoorbeeld accountmanagers of telemarketeers van concurrerende banken.
Ik zie het al voor me. Gelegitimeerd bellen want het staat toch op internet. Vroeger moesten we als we een marktonderzoek deden dat eerst netjes vragen. Dat kostte tijd en dat leverde niet altijd even betrouwbare uitspraken op. Immers mensen vertellen niet altijd precies de waarheid of ze vertellen een halve waarheid. Zo herinner ik me een gesprek met een mevrouw in Amerika over creditcards en ‘spending behavior’. We waren op zoek naar de motieven achter het uitgeven van geld. Deze mevrouw had een sterk verhaal. Ze vertelde dat ze gemakkelijk geld uitgaf en wilde zichzelf disciplineren om niet teveel geld uit te geven en ieder uur aan haar impulsen toe te geven.
Ze had er ook iets op bedacht. Ze pakte een waterkan, deed de creditcard er in, en liet de kan vollopen met water. Vervolgens ging de kan de vriezer in en binnen een paar uur was het zaakje bevroren. Vanaf dat moment was ze gerustgesteld. Iedere oniomanische impuls was vanaf dat moment onderdrukt. Manfred Kets de Vries heeft er net een nieuw boek over geschreven. Maar dan voor de doelgroep managers. Kern van zijn betoog: managers hebben allerlei impulsen te weerstaan. Van het najagen van status, het voorkomen van angst voor de dood of verlating, het verstandig omgaan met geld en vanzelfsprekend ook de liefde. Boeiende mijmeringen die, en dat is niet zo vreemd, Kets de Vries vooral betrekt op het karakter van de Mensch. Mensen zijn sociale wezens en we spiegelen ons graag aan anderen, ofwel om onszelf te bevestigen, ofwel om onszelf beter of inferieur te voelen. Geld speelt daarin voor velen een belangrijke rol. James K. Galbraith zei het al. ”Er vloeit meer geld naar de aandelenmarkt dan er intelligentie voorhanden is om de bedragen te beheren”.
Dat vind ik nu een uitspraak van een wijs man, die ook al het begrip conventional wisdom uitvond. Ik heb zo’n idee dat met zijn oude quote een nieuwe conventional wisdom term is geboren die het wel even zal uithouden. De oude dommigheid van hoe topmanagers met geld om gaan ligt hoop ik nu achter ons.
Of het nieuwe intellect gelijktijdig ook is opgestaan blijft natuurlijk de vraag. Maar het initiatief van Triodos verdient zeker navolging. Wat de eventuele bijeffecten ook zullen zijn. Ik zou zeggen “google even wat u met uw goeie geld zou kunnen doen”!
Bestaansrecht?
donderdag 29 januari 2009 door Marianne van Munster
Onlangs verscheen er op de interne Baak mail een discussie. Een van mijn collega's, Navid, schrijft in het FD en een belangrijk iemand :-) had gereageerd. En daar werd weer op gereageerd en daar weer op. En zo ontstond er een uitwisseling van meningen. Opvallend voor mij, en daarom schrijf ik er iets over, was de uitspraak "jullie moeten de Baak opheffen!".
Dat triggerde mij wel! Ik vind het altijd wijs om het bestaansrecht van een onderneming van tijd tot tijd eens onder de loep te nemen. Ik stel die vraag ook altijd in visie en strategie sessies: "bestaat je onderneming nog over 2 jaar?". Waarom én waartoe ben je op aarde? En wat nu als je er niet meer bent? Is dat erg, wat mist de maatschappij, je klanten, je medewerkers, je ..... dan? Hoewel in de mailwisseling dáár niet echt meer op ingegaan werd, is het statement bij mij blijven hangen.
Wat als de Baak er niet meer is? Dan werk ik ergens anders, ws voor mezelf en doe ik de dingen die ik nu óók bij en voor de Baak doe. Dus de Baak blijft dan door mij, en anderen, altijd bestaan. Dan zal er stukken minder geleerd worden in en door mensen en organisaties? Ik denk het niet, want er ontstaan dan gewoon nieuwe wegen met Baakse mensen Dan verliezen we wél een markante organisatie die al 60 jaar geworteld is in Nederland en nu uitvliegt over de hele wereld om "leren" centraal te stellen in alles wat wij en zij doen. Wortels die onmisbaar gebleken zijn voor de ontwikkeling van mensen en organisaties. Dan verliezen we een netwerk van professionals die zichzelf beschrijft als:
"Een bijzondere onderneming die anderen en zichzelf door leren verder brengt. Wij richten ons op de menskant van het ondernemen. We maken zaken persoonlijk en tonen ons bekwaam in het scheppen van leercontexten, het faciliteren van processen en het samenstellen van leergroepen. Onze focus is leiderschap en ondernemerschap. We zijn sterk maatschappelijk betrokken en verbonden, waardengedreven"
Zou toch jammer zijn! Maar daar gaat het helemaal niet van komen hoor. Daarvan ben ik overtuigd. Daar waar we leven -en dus werken, vertieren, mensen-mensen dingen doen- zullen we altijd blijven leren. En ook altijd een omgeving kiezen om te kunnen leren. Met wie, waar, hoe, wat, wanneer, ..... En laat dát nu de kracht van de Baak zijn: het scheppen van die context om te leren. Nee hoor, laten we vooral de Baak niet opheffen!
Vertrouwen
donderdag 20 november 2008 door Wim Croes
Vertrouwen is in de afgelopen periode zo ongeveer het sleutelwoord geworden. Het vertrouwen van de consument in de economie is volledig weg maar ook het vertrouwen in het algemeen, in de overheid en misschien ook wel in elkaar of met een groot woord de mensheid. Ook vanuit de overheid richting bedrijven of richting Burgers. Steeds meer regelzucht en controledrang dringt zich op. Allemaal sturen door de achteruitkijkspiegel.
Soms zijn hier ook wel redenen voor. De kredietcrisis is ook veroorzaakt omdat een aantal grote partijen kennelijk vertrouwen hebben beschaamd. Toch denk ik dat het antwoord hierop nimmer moet zijn sturen op wantrouwen met de vermaledijde controledrang en regelzucht.
Het lichtpunt van de afgelopen weken is natuurlijk Barack Obama, Yes we Can! Kijkende binnen mijn eigen professionele wereld, de gezondheidszorg is dit vertrouwen een heel belangrijk gegeven. Kwetsbare mensen leggen hun lot in handen van professionals. Dit doen ze omdat ze deze mensen vertrouwen! Men twijfelt niet aan de deskundigheid. Bestuurders die gezondheidszorg-organisaties aansturen, worden door de overheid bestookt met maatregelen die geen vertrouwen uitstralen en, dit is een boeiend gegeven, zélf moeten sturen op vertrouwen terwijl ze zelf worden bestuurd op wantrouwen. Dit vraagt om schakelen en levelen, een eigenschap die goede leiders dienen te bezitten.
Mijn advies hierin is vol te houden met besturen op basis van vertrouwen. Hiervoor is lef nodig of zoals een collega van mij het mooi verwoordde MOED MOET! Het kunnen DROMEN, DURVEN en DOEN is hierin van groot belang.
Veranderen & visualisatie
vrijdag 5 september 2008 door David Pezaro
Eigen plek, een eigen huisje onder de eik.
Visualiseerde een paar maanden een eigen werkplek. Niet zomaar een kantoortje, maar iets anders. Het moest van mij zijn en voor mij. Heerlijk.
Ik heb overigens niets te klagen. Woon lekker, heb supergezin en klein kantoortje met oud bureau, Apple en veel foto’s aan de muur. Ideaal.
Binnenkort toch verhuizen naar een ander huis. Waarom? Onrust, weg uit het dorp en naar een wijkje dicht tegen Haarlem aan en zo kan ik nog wel 10 redenen aangeven. Het was onze droom om daar te mogen wonen en het zal wel toeval geweest zijn: we konden daar een nieuwbouwhuis kopen..
Uiteindelijk staat het grote veranderen dus voor de deur, of in de sterren of wat u maar wilt.
Wat zou het geweldig zijn als zich dan binnen fietsafstand mijn kantoortje zou bevinden. Zo kwamen mijn gedachten uit op wellicht niet bestaande burelen onder station Heemstede-Aerdenhout. Met een glimlach zag ik mijn fiets staan tussen die duizend andere en liep ik naar binnen, om via een geheime deur in een immense ruimte te komen die uiteraard geen geluid doorliet en toch een raam voor de zon had. Fantaseren maar. Dagdromen. Nachtdromen.
Zo kreeg ik niet lang daarna,via via, een tip over een tuin met klein huisje dat gebruikt zou gaan worden als car port. Jij droomt toch over je eigen plek? Kijk maar eens..
Twee maanden later zit ik in mijn paradijs. Geen treinen (wel zachtjes als de wind mijn richting op waait), maar wel ruisende eeuwenoude eikenbomen.
We zijn als familie nog niet verhuisd. Uitgesteld tot november.
Een plekje voor mijzelf. Mag dat? Het is heerlijk.
En als ik mij schuldig voel dan geef ik met dezelfde glimlach de verantwoordelijkheid aan synchroniciteit, visualisatie, de sterren of wat dan ook.. Ook heerlijk.
Ondernemen- Ter nagedachtenis aan Charles Maitland
vrijdag 5 september 2008 door Harry Starren
Het psychologisch profiel van ondernemers komt, zo meldde de 'Economist' eens, overeen met dat van een jeugddelinquent. Het gaat om grensoverschrijdend gedrag gericht op het verkleinen van de pakkans. Nu komt dit profiel weer overeen met het profiel van moderne kunstenaars, dus er is niet zo heel veel reden voor paniek. Althans voor ondernemers, want ik ken niet zo heel veel kunstenaars die blij zijn met de vergelijking. Met ondernemers.
En de vergelijking gaat natuurlijk mank. Het leven is een kreupelgang, mompelde een reisgenoot ooit. Ik heb toen instemmend geknikt omdat het me als heel wijs voorkwam.
Ondernemen is een cirkelgang. Van vier aspecten die in de rondgang telkens moeten worden afgewogen.
Het is je hart volgen, je gevoel vertrouwen, je hoofd gebruiken en de feiten kennen. Twee zachte en twee harde aspecten.
Hoe hoor je de stem van je hart? Door je eigen opwinding serieus te nemen. Wanneer de tijd wegvalt, je 'er niet meer bent', bevind je je op de weg van je passie. Als niets je te veel is. Ik heb dat met schrijven en spreken. En met luisteren en lezen. Ze kunnen niet zonder elkaar, en ik niet zonder hen. Daar ligt mijn hart.
Maar hoe weet je wat je voelt? Als je je rust serieus neemt. Waar voel ik mij veilig en op mijn gemak?
Waar vind ik rust, waar voel ik vertrouwen? Dan bevind je je op de weg van het gevoel. Dat heb ik bij mensen en plaatsen. En niet bij alle mensen en alle plaatsen. Het is een fysieke gewaarwording die te oefenen is. Je kunt je lichaam vertrouwen.
Je hoofd gebruiken leer je op school en gelukkig ook daarbuiten. Door problemen te zien en oplossingen te bedenken. School creëert problemen die je niet had :
'Twee treinen vertrekken gelijktijdig. De een van station A en de andere van station B. De afstand tussen beide stations is 50 kilometer. De treinen rijden elkaar tegemoet met respectievelijk 60 (A) en 100 kilometer (B) per uur. Wanneer...’ zien ze in dat dit een heilloze onderneming is. Maar je leert wel je hoofd gebruiken.
Hoe leer je de feiten kennen? Door vragen te stellen en onderzoek te doen.
Zoals je je hart niet kunt volgen zonder je gevoel te vertrouwen, zo kun je de feiten niet kennen zonder je hoofd te gebruiken. Bij de crematie van de oprichter van de Baak, Charles Maitland (97), zei zijn kleinzoon over hem dat hij de balans had gevonden tussen hoofd en hart, tussen feiten en gevoel.
Maitland was een hele goede ondernemer. Mij lijkt het geen toeval.
Niets
maandag 4 augustus 2008 door Harry Starren
Ik doe even niets, nagenoeg niets. Onderschatte bezigheid, nietsdoen. Vergt oefening waar het vaak niet van komt. Je moet er de tijd voor nemen. Voor de creatieve beroepen is niets doen inspanningsloze werktijd.
Ik meen dat John Neervens, de veel te vroeg overleden baas van het ABP, het lummelen noemde. Mijn vader noemde het poekelen. Het ziet er uit als ‘je vervelen’. Maar dat is het niet. John Neervens zette het in zijn bureau-agenda: ‘lummelen’. Daar nam ie soms twee uur voor. Dat leverde negatief commentaar op van medewerkers. Dat kon je niet maken. CEO’s lummelen niet. Hij is het daarna ‘strategische oriëntatie’ gaan noemen. Dan is twee uur eigenlijk te kort, vinden de collega’s nu ook.
Verveling is een bron van creativiteit. Beetje banjeren, stukje fietsen, naar de einder kijken. Hoort er allemaal bij. Het is afzien. Afzien van inspanning.
Je kunt verveling vermommen als sport. Herman Wijffels gaat fietsen, vertelde hij ooit. Nergens aan denken. Fietsen. ‘En als ik daarna de fiets in de schuur zet, ben ik er vaak uit. Door er niet aan te denken. Helpt vaak: 'er niet aan denken.’
We zijn in onze cultuur erg op inspanning gericht. Op doen. Maar het gaat om doen èn laten. Rust maakt deel uit van de training, heet het in de sport. Zo is de gewoonte om een probleem te bespreken tot je er uitkomt, een al te vanzelfsprekend gebruik. Dat ontaardt maar al te vaak in voortdurend gesnater. Vermoeiend. Een tijdje over een probleem zwijgen en de stilte haar heilzame werk laten doen is zo gek nog niet.
Ik was ooit bij Brahma Kumaris, een spirituele universiteit met vestigingen over de hele wereld, waar de stilte op onvoorspelbare momenten wordt betracht. Dan klinkt een muziekje dat rust aankondigt. Just-a-minute, noemen ze het. Even geen gesnater. De vertraging, blijkt telkens weer, versnelt het begrip.
Ik ben nu op vakantie. Dat moet je voor het bedrijf over hebben, vind ik. Ik was net nog aan het lummelen. Als ik dit stukje af heb, ga ik weer aan de slag met nietsdoen. Ik word daar steeds beter in. Het is een kwestie van volharden, van karakter vooral.
De Kracht van Stilte
donderdag 24 juli 2008 door Marianne van Munster
 Een tijdje geleden heb ik een workshop Presence (Peter Senge) meegemaakt. Niet van Peter Senge zelf, maar van een Nederlandse trainer die er mee in aanraking is gekomen. Wat een ervaring was dat!
Het boek heb ik nog steeds niet gelezen (...), maar de impact van de workshop blijft me bij. De rust, de stilte, de tijd nemen om écht te luisteren. Maar ook het theoriedeel over de verschillende niveaus van luisteren. En zeker ook het stuk "zelf ervaren". Om vanuit aanwezigheid in het 'hier en nu' , te komen tot nieuwe, andere antwoorden op vraagstukken. Om ook méér dan alleen het cognitieve deel (mijn hoofd) te kunnen gebruiken om tot inzicht en vernieuwing te komen.
Achteraf bedacht ik me hoe mooi het Presence gedachtegoed in te zetten is bij visie en strategie vraagstukken. Wel een spannende manier, want het is alles behalve traditioneel. Je moet wel durven! Ik zou er graag eens een expiriment mee doen in het teken van visie- en strategievorming en het leven van die strategie in je organisatie. Durf jij het expiriment aan? Mail me dan: m.vanmunster@debaak.nl.
Draagvlak
vrijdag 20 juni 2008 door Harry Starren
Voor verandering is draagvlak nodig.
Wij zijn een draagvlak zoekend land. Het is wet van de polder. Consensus, want miskenning maakt macht. En macht maakt kleine dingen groot.
Draagvlak ontstaat door de verandering te bespreken.
Denken we. Maar zo ontstaat weerstand ook. Wie een kleine verandering op weerstand wil laten stuiten, hoeft maar één ding te doen: haar te bespreken. Dat roept weerstand op, die anders onverschillig was gebleven.
Natuurlijke veranderingen zijn kleine veranderingen in een vastberaden gang van kleine stapjes, stuk voor stuk. Niet erg indrukwekkend en niet per definitie goed betaald. In de beste Nederlandse traditie zonder ophef en misbaar.
De orkestratie van kleine stapjes vergt richtingsgevoel en een vastberaden voortgang. Wie daarin haast maakt, vertraagt de voortgang, wie daarin aarzelt evenzeer. Daar schuilt de kracht van het Hollandse adagium:”soepel, vastberaden en met mate.”
Dan zoek je geen draagvlak, dan creëer je feiten.
Voornemens
donderdag 5 juni 2008 door Harry Starren
Mensen nemen zich dingen voor. Om ze vervolgens niet te doen. Afvallen, opruimen, stoppen met roken, beginnen met bewegen.
Met organisaties gaat het niet anders. Daar zijn de voornemens vervat in de strategie van de onderneming. Met de meeste voornemens gaat het mis. Dat ligt niet aan de plannen, die zijn goed doordacht en weinig verrassend. Dat laatste is een goed teken: een kind kan de was doen. De gemaakte keuzen liggen letterlijk voor de hand. Met onze plannen zit het wel goed. Het gaat mis bij de uitvoering. Die wordt uitgesteld. We gaan afdingen, sjoemelen. Afvallen, opruimen, stoppen met roken, beginnen met bewegen. 'Heer geef mij kuisheid', bad de kerkvader Augustinus ooit, 'maar nu nog niet'. Wij geven onszelf uitstel van executie.
Uitgestelde voornemens verliezen snel aan kracht. De werkelijkheid van alledag neemt het over. En als de markt meezit, wat voor veel bedrijven het geval is, dan is er geen man overboord. Het plan kan altijd nog. De werkelijkheid wint.
De aandacht voor de uitvoering is bij strategische keuzen het minst spectaculair. Maar wie die aandacht geeft wordt beloond.
Uitvoering vergt discipline en daadkracht. Het komt op communicatief handelen aan. Creëer feiten. Feiten communiceren meer dan woorden. Woorden worden pas geloofd als er ook iets wordt gedaan. Onontkoombare feiten.
Philips lijkt daarin te slagen. Met een topman die vastberaden voortgaat op de ingeslagen weg. Philips wil de kwaliteit van het leven verbeteren. Drie heldere productgroepen met technologie als drijvende kracht. Philips is allang geen bord spaghetti meer. Bij AKZO net zo. Een keuze voor coatings. En daar de beste in worden, wereldwijd. Kiezen is afscheid nemen. De plannen van beide concerns zijn niet schokkend. We hadden het zelf kunnen bedenken.
Wat opvalt is de implementatie. Het vastberaden volhouden, doorzetten. Daadkracht en discipline. Feiten creëren. Jezelf voor het blok zetten. Anderen voor het blok zetten. Door plannen met de wereld te delen lok je hulp uit. Door elke stap te vieren bevorder je de voortgang.
Afvallen, opruimen, stoppen met roken, beginnen met bewegen. Neen, aan onze plannen mankeert niets. We gaan er morgen meteen mee beginnen. Meteen. Morgen.
|
|