Verhalen Verteller

Vroeger vermaakten mensen zichzelf en elkaar met verhalen. Troubadours die door het land trokken. Artiesten, kunstenaars, Middeleeuwse vertellers die van stad naar dorp trokken om verhalen te vertellen. Vandaag de dag zijn we vergeten dat we verhalen kunnen vertellen. Wat de kracht is van "verhalen en verbeelden".

Kinderen niet. Die doen het soms nog wel. Maar als ze ouder worden vergeten ook zij het. De kunst van het verhalen vertellen, mensen boeien, op het púntje van hun stoel laten zitten. Vol vuur en passie een verhaal levend maken is. Verhalen die het hart raken. Verhalen met een ziel. Van niets íets maken? Ach, het is voor weinigen van ons weggelegd. En wat is dát jammer!

Dus. Een pleidooi om het beroep "Verhalen Verteller" in ere te herstellen! Een nieuw ambacht. Opdat ook het vak "Verhalen Vertellen" ingevoerd zal worden binnen het onderwijs. Nee. Niet pas straks. Nú. Per direct! Je bekwamen als Verhalen Verteller. Een gat in de markt?

Kijk maar eens hoe weinig boeiend presentaties zijn. Ga eens na voor jezelf: wanneer heb jij op het puntje van je stoel gezeten tijdens een presentatie? Zónder gelikte PowerPoint slides? Bijvoorbeeld over de visie en de nieuwe strategie van je organisatie? Misschien was je zelf wel de boodschapper? En stel je nu eens voor dat een Verhalen Verteller aan het woord geweest was. Wat een andere beleving zou dat zijn geweest zeg. De strategie zou tot leven komen! Energie stromend door de zaal, mensen in vervoering, dromend, op het puntje van de stoel. Een saamhorigheid én bereidheid om het verhaal tot een feit te maken. De Verhalen Verteller zou op handen gedragen worden, keer op keer gevraagd worden het verhaal opnieuw te vertellen. Aan stakeholders, klanten, medewerkers, de media. En elke keer vertelt de Verhalen Verteller zijn verhaal. En nieuwe verhalen. Grote en kleine verhalen. Vanuit zijn hart. Want dát is waar de Verhalen Verteller goed in is.