Arbeid na de recessie

Een van de uitdagende vraagstukken die nu voorligt, is hoe je als organisatie je personeelsbestand inricht als de recessie straks weer achter ons ligt. Ongetwijfeld heeft u daar al een visie op, maar zo bont als Berlusconi het maakt zullen vast weinige managers het maken.

Sure we can

Vandaag 1 april, staat TNT prominent in de krant met een advertentie die de nieuwkomers op de postmarkt verwelkomt, onderstreept met de slogan “Sure we can”. Gelanceerd vorig najaar maar tot op heden niet echt opgevallen.  Maar vandaag is het de dag dat de liberalisering echt van start gaat en concurrenten als SANDD en SelektMail de vrije markt op mogen. Ik heb de advertentie aandachtig zitten lezen en dacht bij mezelf, voor wie zou die advertentie nu bedoeld zijn? Voor de concurrentie? Voor de miljoenen Nederlandse klanten? Voor de medewerkers? Of misschien wel voor de politiek, immers zij hebben een groot stempel gedrukt, met Heemskerk voorop, op de nu eindelijk ontstane vrije markt.

We zien een levensgrote bruine labrador in beeld, met iets in z’n bek wat op een Ikea theedoek moest lijken. Nu heb ik zelf twee honden die me af en toe met dezelfde meewarige blik aan kijken, waarbij mijn retriever vol verwachting een stok in zijn bek houdt en laat blijken dat ie ‘m niet wil afstaan en in zijn mand blijft liggen. Daarnaast heb ik een duitse herder, die speels, ongedurig en ongecompliceerd blaft, aandacht trekt en waakzaam en actief is. Ik heb sympathie voor honden omdat ze zo aaibaar zijn. Maar of de labrador nu de goede visual bij de inhoud van de tekst vormt, vraag ik mij af.

Wat TNT ons eigenlijk wil zeggen, is dat post bezorgen toch wel een specialiteit is. Het is een bijzonderheid om dagelijks op het juiste adres post te bezorgen. Net zoals het een specialiteit is om automatisch de post mee te laten verhuizen, mocht je in deze barre tijd al verhuizen. Wat TNT mij eigenlijk wil zeggen is, dat er maar 1 TNT is. Eén die het ambacht van post tot in de finesses beheerst. En dat vraagt om bevestiging, sure.

Wat ik TNT zou willen zeggen, is dat ze blij mogen zijn met een paar nieuwe speelkameraden op het postspeelveld. Speelkameraden die de woorden slim, snel, speciaal en simpel tot kerndaden hebben verheven. Die al 10 jaar geleden ‘in het gat’ sprongen zoals marketeers met visie doen. Die het lef hadden een oude conventie van “6 x per week post” ter discussie durfden te stellen. Die het nieuwe werken (flexibel, stuksloon en eigen baas) toen al inhoud gaven, en die spelregels herschreven. Die een soort duitse herder mentaliteit en karakter etaleerden en de strijd binnen spelregels aangingen. Die speelkameraden die er voor hebben gezorgd dat de TNT labrador uit zijn mand kwam, de poten ging strekken, de poetslap in zijn bek nam en ging poseren voor de fotograaf. Jammer dat de labrador nog niet wil spelen en het spel verder helpt ontwikkelen. Sure, hij apporteert als je een stok weggooit en hij doet wat je zegt. If you want loyalty, buy a dog. Hij kwispelt altijd. Maar met zo’n boodschap raak je geen concurrent. Hooguit bevestig je je medewerkers ermee. Met zo’n boodschap blijf je niet op voorsprong. Nee, daar is iets anders voor nodig. Het wachten is nu op de reactie van SANDD. Ik adviseer SANDD een woordgrap, net als SANDD (Sort AND Deliver) al is. We’re Dare vind ik wel leuk klinken: We zijn er! TNT kom je buiten spelen?

Ja maar...

Al eerder heb ik in deze column iets gezegd over moed, creativiteit en lef.Het is alom bekend dat we wereldwijd in een economische winter verkeren. Een periode die, ook voor de langere termijn om creatieve oplossingen vraagt waar moed en lef voor nodig is. Open staan voor ideeën hoe belachelijk en onhaalbaar die vaak ook lijken is juist nu in deze tijd een absolute must. Hier hoort geen Ja maar bij!
U kent ze wel die mensen die bij elk idee direct al weer de schaduwzijde zien. Ook al eerder hield ik een pleidooi voor de kreet “streef naar het belachelijke en bereik het onmogelijke”.

In deze periode zit heel Nederland op het kabinet te wachten wanneer het met oplossingen komt voor de crisis waarin wij economisch momenteel verkeren. Bij Ja maar hoort ook vooral kijken naar een ander, in dit geval naar de overheid. Moet gezegd in dergelijke tijden mag daar ook naar gekeken worden maar het ontslaat niemand om zelf een fiks beroep te doen op zijn of haar eigen oplossend vermogen.
Vanmorgen las ik in de krant dat het een hopeloze zaak is om te denken dat medewerkers die er nu links en rechts bij bedrijven uitvliegen omgeschoold te krijgen voor andere sectoren waar momenteel nog wel een grote vraag om arbeidspotentieel is. 
Er komen oplossingen maar gelijk is het gejamaar niet van de lucht. Dit artikel ging over de zorgsector, inderdaad een sector die al vele jaren zit te springen om personeel. Maar ook een sector die sterk is in jamaren en ook de oplossingen zoeken bij de ander. Is het vaak het geld dat ontbreekt nu wordt bedacht dat het personeel dat beschikbaar komt niet geschikt is voor de zorg.
 

Letterlijk werd gesteld dat er grote twijfels bestaan of een arbeider afkomstig uit de staalindustrie wel voldoende inlevend vermogen heeft om te werken in de zorg. Alsof opeens inlevend vermogen exclusief is voorbehouden aan medewerkers in de zorg. Hoezo, hebben staalboeren geen kinderen, geen vaders en moeders!?

Natuurlijk zal een groot deel niet geschikt zijn voor het wassen van billen. Hoewel ik er wel vertederende beelden bij krijg om de grote handen van een voormalige staalarbeider liefdevol de washand te zien hanteren. Maar serieus het zou de sector wellicht goed doen om eens wat oplossend vermogen uit andere sectoren toe te laten. Niet zo lang geleden zette ik zelf een oud medewerker van een busmaatschappij in om een logistiek systeem te bedenken voor de thuiszorg. Onder de gedachte de juiste bus op de juiste halte in de juiste straat kan niet veel ingewikkelder zijn dan de juiste verzorgende bij de juiste cliënt in de juiste straat, o ja en ook liefst op tijd. Veel gejamaar met argumenten over kwaliteit e.d. of een buschauffeur niet over uitstekende kwaliteiten dient te beschikken om iedereen weer veilig op de plek van bestemming te laten arriveren. Misschien is het besturen van een bus wel meer verantwoordelijk werk dan het besturen van een zorginstelling denk ik wel eens als inderdaad bestuurder van een zorginstelling. Natuurlijk moet op kwaliteit getoetst worden en is lang niet iedereen geschikt voor het moeilijke maar mooie werk in de zorg. Maar tegelijker tijd moeten we in deze tijden van kansen niet te snel ja maar roepen en lef, moed en creativiteit tonen.

Deze crisis kan ons veel leren blijkt of zoals de bioloog T.H. Huxley mooi verwoordde: Ga voor de feiten zitten als een klein kind, wees bereid elk vooropgezet idee los te laten; volg nederig waarheen de natuur je ook leidt, of je zult niets leren.